door Greta
Dinsdag 13
Er werd in ghannah lodge met spanning uitgekeken naar de aankomst van Filip. We kregen een telefoontje dat hij met een taxi onderweg was van Taba naar Nuweiba.
We sprongen in onze oude jeep en reden hem tegemoet. Er stapte een dynamische jongen lachende kerel uit de wagen en al gauw viel al de spanning van het officiele bezoek van ons af.
Toen we de poorten van ghannah lodge binnenreden stond gans ons team zenuwachtig te wachten om kennis te maken met “ the man from the radio”; enkel Numery ontbrak op het appel, hij was op welverdiende vakantie.
Ook al waren ze goed voorbereid op het bezoek, we hadden dagen op voorhand wat uitgelegd aan de lokale bevolking wat Filip kwam doen; toch was het duidelijk zichtbaar dat ze sterk onder de indruk waren. Zij die normaal heel spontaan zijn en nieuwsgierig om contacten te leggen met onze gasten, veranderden in schuwe jongens die zich verschuilde en bloosde toen ze aangesproken werden.
We namen samen het ontbijt en toen Filip zijn indrukwekkende rode micro liet verschijnen met het logo van Radio 2 erop werd zelfs Hamid alias Rob de Neys ongemakkelijk, hij die we normaal kennen als een vlotte prater.
Filip was er voor de opnamen van 5 reportages die een kijk moeten geven op het dagelijkse leven van een Belgische Madam in de Egypte: hoe komt er Belgische er toe om hier een duurzaam ontwikkelingsproject op te starten? Hoe is het om te leven tussen de Bedoeïenen? Wat zijn de grote verschillen tussen de Oosterse en de westerse cultuur? Hoe is het om als vrouw in een Arabische mannen wereld te functioneren?
Het ontbijt was dus de eerste topic, onze medewerkers bereidde een typisch ontbijt voor dat Filip positief verraste, de typische gerechten smaken veel beter dan de nagebootste westerse keuken van de Hotels en de grote Ressorts. Hier eten wij altijd vers wist ik Filip te vertellen. We hebben misschien minder keuze in de winkels, groenten en fruit zien er lang niet zo perfect uit dan deze die wij gewoon zijn te vinden in de rekken van de grootwarenhuizen maar zijn van smaak niet te vergelijken. Hier smaakt alles echt maar men moet wel het geduld opbrengen het seizoen af te wachten. Dit geduld levert dan sappige zoete mango’s op, watermeloenen met sap als grenadine, bananen die vele Europeanen de ware smaak van een banaan laten ontdekken. Hier wordt ook nooit iets uit de diepvries klaargemaakt. De lokale bevolking vindt diepvries producten smakeloos, dit zal waarschijnlijk wel gedeeltelijk te wijten zijn aan het wantrouwen dat zij hebben in bewaarde voedingsmiddelen. Hier is het de gewoonte de visvangst op de grill te leggen dat smaak van zelfsprekend anders. De reizigers die in Ghannah Lodge verbleven zullen het beamen, het eten hier is verrukkelijk.
Toeval bestaat niet, op het moment dat we over de eetgewoonte spreken, komt Numery eraan. Hij heeft zijn vakantie ingekort om zeker het bezoek van Radio 2 aan ghannah lodge niet te missen. Numery is onze chef. Hij leeft voor zijn keuken en heeft enorme creativiteit, zijn schotels zijn niet alleen een streling voor het oog maar ook een finesse voor de maag.
Na ons uitgebreid ontbijt, zijn we samen met Filip vertrokken om de dagelijkse inkopen te doen. Overal waar we stopte kon je de Egyptische nieuwsgierigheid en gastvrijheid waarnemen.
Welcome, where are you from klonk het alom, de micro bleef indruk maken maar Filip slaagde er toch wel in om de sfeer van wat hij zelf de “couleurs locales” noemde vast te leggen voor de Radio 2 luisteraar.
Eerst naar de soeks van de Haven van Nuweiba. Uit deze haven vertrekken er dagelijks boten die Egypte met Jordanie verbinden. Leuk voor reizigers die vanuit Egypte ook Petra, Aqaba of de Dode Zee willen bezoeken, die nemen dan wat ze hier de fast boat noemen. De slow boat is dan vooral voor de Egyptenaren zelf, die in Jordanie of Saudie Arabie op zoek gaan naar werk of deze die naar Mekka op bedevaart gaan.
We rijden na onze eerste aankopen terug naar Ghannah Lodge, het is ondertussen al 16uur en het schooltje van Ghannah Lodge gaat dan van start. Wanneer we aankomen is Nora, de Bedoeiense lerares al volop bezig met les geven. De kinderen zijn minder onder indruk dan Filip. Ze leren gewillig het engels en het arabisch alfabet aan en eens de lessen gedaan omsingelen ze Filip en zingen uit volle borst in de micro.
We mogen de tijd niet uit het oog verliezen we moeten nog naar Nuweiba City, een naam dat laat veronderstellen dat we een grote stad gaan binnenrijden, maar Nuweiba city is een typisch dorp gebleven waar het Egyptische leven gewoon doorgaat. We vinden hier de brandweer, het gemeentenhuis, de postcentrale, het ziekenhuis, de kruideniers winkeltjes, het benzine station, en de niet te missen winkelstraat van Nuweiba waar we dagelijks langskomen voor het internet café en voor onze dagelijkse thee babbel met Achmed van Isis Bazar
We leggen Filip uit dat wij in Mezzina het Bedoeiensdorpje waar ghannah lodge gelegen is; nog steeds geen internet lijn hebben en dus genoodzaakt zijn in een internet cafe ons werk te doen. Het lijkt waarschijnlijk prehistorisch in het Internet tijdperk maar we hebben in al die jaren geen keuze gehad; we blijven hopen dat er in de toekomst verandering in komt want het zou voor ons eenvoudiger zijn om onze briefwisseling in de Lodge te kunnen afwerken en zeker om ook om via de “chat” in contact te blijven met het thuisfront.
We stellen Achmed voor aan Filip het lijkt wel alsof Achmed de enige is dat Filip niet onder de indruk krijgt met zijn micro. Achmed blijft trouw aan zijn spontaan, open en lieve persoonlijkheid. Hij brengt ons onmiddellijk drie stoelen die hij bij de buren gaat lenen om ons te laten plaatsnemen op het piepkleine terrasje van zijn winkel. Hij bestelt ons koude Karkadee en vers limoensap bij de andere buren. Heel spontaan verteld hij aan Filip hoe hard de toestand hier is. De toeristen, verteld Achmed; komen het vaakst naar de Resorts, waar zij dan niet uitkomen. Ze zijn bang en dit angst wordt vaak versterkt omdat ze in de Hotels aan de toeristen vertellen dat het gevaarlijk is buiten de muren van hun hotel, terwijl dit helemaal niet zo is. In Nuweiba verteld hij verder, leeft de meerderheid van de bevolking enkel van het toerisme; hoe zou diezelfde bevolking een gevaar kunnen zijn voor wat hun inkomsten betekent. Het zal allemaal wel veranderen hoop ik zegt Achmed verder : El am dullillah I am still alive!
Bijna dagelijks komen wij langs bij Achmed, hij is onze redder in nood en onze vriend in goede en kwade tijden. We vertellen Filip hoe Achmed ons dierbaar is en hoe hij altijd bereid is ons te helpen. We zouden de Radio 2 luisteraar en trouwens alle Europese toeristen duidelijk willen maken dat zij op een heel ontspannen manier door de Egyptische soeks kunnen stappen zonder zich ongemakkelijk te voelen door de uitnodigingen om een tasje thee te drinken. Hier hoort die gastvrijheid erbij. Het Egyptische sociaal leven is totaal anders dan bij ons. Het kan het best vergeleken worden met de sfeer van de kleine dorpjes in eigen land zo een 50 jaar geleden, vertellen we Filip. Iedereen kent iedereen, en iedereen weet alles van iedereen. Op zich is dit al een veiligheid maar veder is het sociale leven hier opgebouwd op babbeltjes met elkaar rond een waterpijp en een tasje thee. De lokale bevolking zet die gewoonte verder als er toeristen langs komen maar dat roept vooral bij Europeanen een verplichting tot aankoop op; terwijl een leuk gesprek al vaak de gastheer tevreden stelt.
Filip merkt op dat vele toeristen weten dat afdingen in Egypte de belangrijkste sport is na het voetbal. Dat is ook inderdaad zo maar het gaat hem vooral over de manier waarop dit gebeurt. Als de toeristen beginnen denken dat indien ze niet tot de helft van de prijs kunnen geraken of dat ze anders in het zak zijn gezet dan is dit vooral te wijten aan slechte informatie. Hier in Egypte is het leven de laatste jaren heel wat duurde geworden, reisgidsen worden vaak gebruikt als aanwijzing voor de toegepaste tarieven en er wordt geen rekening gehouden met up dates van de informatie. Vaak hebben toeristen verouderde edities of kijken niet na in welk jaar de gids die ze past kochten gedrukt is geweest. We vertellen Filip verder dat we vaker opmerkte dat dit dan kan lijden tot misverstanden. Als het afdingen een sport is dan zou het per definitie fair moeten gespeeld worden.
Het is ondertussen al laat in de avond, we regelen een taxi terug naar Taba voor Filip nemen afscheid, rijden terug naar ghannah lodge en kijken vol ongeduld uit naar morgen.
